Ola...
Somos nós,
os de hoxe,
os de antonte,
os de mañá.
Velaquí as portas
do noso fogar,
sempre abertas,
os beizos dos nosos soños
de nenos e nenas despertas,
mirando o solpor,
aínda abraiados.
Váise paseniño a luz
pero xa non temos medo:
aprendiamos –e aprendemos-
a ser auga e non sede,
a sorrirlle ao inverno,
a xogar moi seriamente,
a amar o noso verbo.
As árbores custodian a terra
e todas e todos temos raíces
que nos teñen na tormenta:
Nin as ondas do mar ferido
nin as bágoas do mar airado,
agora nós
somos vento,
temos voz.
